مفهوم واقعی خود زمانه

و این یعنی اغاز یقین

یقین به هر انچه را که عدم تقدیر نام نهاده ای

تنها خود واقعیت محض است که با اشتیاق با دلتنگی و با ذاتی پارازیتی در پوچی ان انتظار خاتمه ماه را چوب خط میکشی و انچنان میکشی که گویی نسخترینی.

.

.

امضاء شرلوک

جدال با انچه که تضاد نام نهاده بودم

قدرتی مضاعف بر هرانچه ضعف نام نهاده بودم.

و این یعنی اغاز آغازی دیگر؛ اینبار پر رمق تر

که چه چرت گویان در بی هویتی خیالات بافته میشود و تنها مقوله ی اصلی گذر زمانی است که گنگ تر از هر حالتی به جلو میتازد و چه نا معلوم و نامجهول...

.

.

امضاء شرلوک.

میچرخمو میچرخیو میچرخد.

کدامین مقصد از کدامین مبدأ.

دایره وار است روزگاره این روزها همچون فصول در گذر سال

هفته در گذر ماه و ثانیه در گذر ساعت...

میچرخمو میچرخیو میچرخد.

بچرخ تا بچرخیم ای گنبد دوار

ای زندگی ای ملال بی خاتمه.

.

.

امضاء شرلوک.

در روز جاری هشته شیش نود و هفت قمارم را باختم

به گونه ای وارونگی یا تقارن زمانی و مکانی

و در اخر اینچنین تقدیر خورد تا در چنین شبی مجلس عروسیت بپا باشد و من غرق در انتخابهای خودخواسته به گذر این ملال آور هستی؛زندگی مشغول زمه خود گردم.

مگر عذاب از این بالاتر داریم که شرمنده خودت شوی.

زندگی تا اینجا شرمندتم.

جوانیم...

.

.

امضاء شرلوک.